نوشتن

ازدلتنگی ها

از بی وفایی ها

از نامهربانی ها

ازهرچه می خراشد دل را

می گریاند چشم را

ارزویم برای  سال نو  فراموش کردن همه خاطرات گذشته است

چه خاطرات خوب و جه خاطرات بد  دلم می خواهد همه را فراموش کنم

هر خاطره ای که اثری یا در پایی از او در ان است برای همیشه پاک شود

انگار که هیچ گاه در زندگی من وچود نداشته است نامش هم از یادم پاک شود

فراموشی

فراموشی

برای همیشه

ای خدا

یاریم ده

تا رها شوم

برای همیشه

سال نو مبارک

امیدوارم سال نو سالی سرشار از پیروز و شادی برای همه ایرانیان باشد

سال رهایی ایرانیان و ایران زمین از همه ستم ها و نا برابری ها

می نویسم مینویسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد
با تو از حادثه ها خواهم گفت گریه این گریه اگر بگذارد
گریه این گریه اگر بگذارد با تو از روز ازل خواهم گفت
فتح معراج غزل کافی نیست باتو از اوج غزل خواهم گفت
مینوسم همه ی هق هق تنهایی را
تا تو از هیچ به ارامش دریا برسی
تا تو در همهمه همراه سکوتم باشی
به حریم خلوت عشق تو تنها برسی
می نویسم مینویسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد
با تو از حادثه ها خواهم گفت گریه این گریه اگر بگذارد
مینویسم همه ی با تو نبودن ها را
تا تو از خواب مرا به با تو بودن ببری
تا تو تکیه گاه امن خستگی هام باشی
تا مرا باز به دیدار خود من ببری
می نویسم مینویسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد
با تو از حادثه ها خواهم گفت گریه این گریه اگر بگذارد

مثل یک مرده شده ام

خیلی خسته ام بیش از همه از خودم که نمی توانم همه افکارم را کنترل کنم . یک بغضی در

گلوم هست که هر لحظه چشمهایم را خیس می کند . 

چرا زنده هستم نمی دانم ؟ چرا باید ادامه بدهم این را هم نمی دانم . همه چیز را امتحان می کنم تا لحظه ای به فراموشی برسم ولی امکان ندارد. همه واژه هایی که نمی خواهم به یاد بیارم به حافظه ام چسبیده اند تصاویر در جلو چشمانم. دیدن دوباره خانه با مامان و خواهر و برادرم ارزویی دست نیافتنی است. انتظار و انتظار

برای من همیشه پس از انتظار طولانی تنها خبر بد رسیده است .

هیچکس گناهکار نیست . من در میانه را تنهای تنها مانده ام و هر چه دست و پا میزنم به انتها نمی رسم دلم می خواهد این نفس اخرین نفس باشد .

لینک گزارش را در یوتیوب

http://www.youtube.com/watch?v=0vqaWxgdgqM

متا سفم برای همه کسانی که همچنان چشمشان را به روی همه چیز بسته اند.

در پاسخ به آن آقای محترم باید بگویم که من نان ندارم بخورم که اعتراض می کنم.

من نمی توانم چشمهایم راببندم و ببینم که خواهرانم را برای شیخان عرب بفرستند 

پول نفت را برای عرب های فلسطین و لبنان بفرستند و بچه های ما در خیابان ها بخوابند

و آقای احمدی نژاد بودجه حمایت از کودکان را کاهش دهد .

ای برادر عزیز چشمانت را باز کن َََََََََََََِِِِِِ

اطرافت را ببین

همسایه ات که نان ندارد ببین

کانال های ماهواره ای جمهوری اسلامی را نگاه کن که از صبح تا شب تنها برای دبی و قبرس تبلیغ می کنند و تبلیغات قرص های افزایش دهنده نیروی جنسی و ترک اعتیاد .

روش خوبی است مردم را معتاد می کنند سپس به انها قرص ترک اعتیاد می فروشند

خلیج فارس در زمان جمهوری اسلامی به خلیج عربی تغییر نام داد

۴ میلیون نفر اواره شدند

هشت سال جنگ کردند و هنوز هم موفق به گرفتن غرامت جنگ نشدند و حتی معاهده ای نتوانستند ببندند .

می توانم ساعت ها بنویسم  ولی خسته کننده است چون همه می دانند حتی بچه های دبستانی.

این یادداشت از من نیست بلکه از یکی از کسانی است که در تجمع اعتراضی به دعوت شهرام همایون  در شیراز شرکت کرده است.

 من به این اقای همایون و یا تلویزیون های دیگر اعتقادی ندارم ولی این گزارش ترس حکومت را تنها از جمع شدن چند نفر در برابر نانوایی نشان می دهد .

چگونه حکومت اقای احمدی نژاد با رعب و وحشت حکومت می کند.

و آقای شهرام همایون تنها از این مردم سو استفاده می کند تا یک مشت اشیا بی ارزش را در تلویزیون به فروش برساند .

این هم گزارش

امروز دو تا امتحانم را دادم بسیار سخت بود . نمی دانم تنها برای من سخت بود ویا برای همه .

این همه سوال همه هم توضیحی.

این جا با ایران بسیار متفاوت است  اگر یاد نگیری نمی شود نمره بگیری و از هر قسمتی که جز برنامه بوده است سوال وجود دارد .

پرسش ها همه با گراف و نمودار و خلاصه حفظ کردن و نمره گرفتن نیست . باید همه را خیلی خوب یاد بگیری و زحمت بکشی تا بتوانی  پاس کنی.

اگر می توانستم نت بنویسم شاید راحتر می شد ولی هنگامی که می نویسم نمی فهمم. خب دیگر این هم مشکلات به انگلیسی درس خواندن .

امیدوارم پیروز شوم

خیلی بی مسئولیت شده ام . ناراحت هم نیستم .همیشه می خواستم همه کارهایم را سر وقت انجام دهم و در همه چیز اول باشم ولی حالا یک طور بی تفاوت شده ام . کوشش کردم ولی نشد برای همین خیلی بی تفاوت همه را رها کردم .

نمی خواهم دلهره و استرس داشته باشم هر چی می خواهد بشود بشود به اندازهای از همه چیز خسته ام که هر اتفاقی هم که بیافتد برای منمهم نیشت یک حالت بی تفاوتی به من دست داده است .

ولی امیدوارم که همه چیز خوب شود.

سه سال از وقتی که  شروع به نوشتن این وبلاگ کردم می گذرد . در این سه سال رویداد های  بسیاری رخ داد  ولی دریغ از یک اتفاق کوچک که خوشایند باشد . بیش از گذشته تنها شدم . بهانه زندگی و دلخوشی زندگی را از دست داد . تنهای تنها شدم . جز درد و غم چیزی نصیبم نشد

امیدی که به بدترین شکل به نا امید ی و بی پناهی تبدیل شد

غریب و تنها دور از همه کسانی که دوستشان دارم

رها کردن همه برای یک نفر بزرگترین اشتباهی است که مرتکب شدم